معصومیت از دست رفته

«دبستان را دریابید که دانشگاه دیر است.

» جمله ای که تدبیر می طلبد و تفکر به همراه دارد ، جمله ای از امام راحل (ره) که در این ایام رحلتش بهتر بود گذری بر آرمان هایش داشته باشیم و بر تفکراتش تفکر کنیم.

جمله ای که می تواند شاکله ی یک جامعه ی پویا را برای فراهم کردن توسعه ای پایدار پدید آورد.

در اندیشه ی امام اگر چه دانشگاه ، دانشگاه است ولی دیر است و باید هر اقدام فرهنگی زودتر انجام گیرد تا موثر تر باشد.

"دبستان" همان واژه ی آشنایی است که کودکی خود را معصومانه در آن جا به خاک می سپاریم تا شاید فن زندگی بیاموزیم و اگر قرار است معصومیت خود را از دست دهیم آرمان همان است که معصومیت از دست رفته ی خود را با مهارت هایی معامله کنیم که بتوانیم با آن مهارت ها زندگی کنیم و به عنوان سلولی از میلیون ها سلول جامعه ی خود باری از دوش این پیکر زنده برداریم.

"دبستان" همان واژه ی مطلوب امام ، از همان ابتدا مغفول مانده و از قرار معلوم همچنان خواهد ماند ، به اوضاع آموزش و پرورش کشور نظری می کنیم تا جایگاه دبستان را در یابیم ولی بیشتر شعار را حاکم بر اوضاع آموزش و پرورش ابتدایی می بینیم و جدا از اقدامات بجایی در احیای تربیت بدنی و آموزه های قرآنی از دبستان ها ، اکثرا اجرای برنامه های وارداتی را با کم ترین پالایش ، رویکرد چند سال اخیر این مقطع تحصیلی می یابیم.

حال اگر نگاهی هم به اوضاع آموزش و پرورش شهرستان بیاندازیم بعد از تغییرات مدیریتی اساسی در این سال تحصیلی ، هم چنان کم نیستند مواردی که در دبستان های بناب باید شاهد تغییراتی نیز می بودیم ولی نیستیم !! آموزش و پرورش به سبب سیستم اداری متمرکزی که دارد معمولا دست مناطق برای اقدامات ابتکاری در حیطه ی شهرستان را کوتاه شده می بیند ولی مواردی را باید متذکر شد که نه نیازی به ابتکار دارند و نه خلاقیت و تنها نیاز به توجهی است که باید معطوف شود.

دبستان های بناب اکنون مورد بی مهری هایی است که مدت هاست تجربه می کند ، نیروی انسانی اش هر روز انگیزه ای فرو کاسته را در پای تخته های کلاس احساس می کند ، بی انگیزگی هایی که ممکن است از وضعیت نابه سامان معیشتی گرفته تا تبعیضات درون سازمانی که بی احترامی تلقی شده و انگیزه ی رهبران کودکان معصوم را در مدارس هر روز کم تر می کند و انگیزه ها را برای ورود به شغل های دوم و حتی سوم هم آماده می کنند!! بی احترامی هایی که شاید نمونه ی بسیار نازل آن صدور تشویق نامه های فتوکپی شده ی سیاه و سفید برای تقدیر از معلمان برگزیده ی فلان طرح یا فلان جشنواره است !! بی احترامی که از نبود اعتماد به نیروهای تخصصی این مقطع احساس می شود و بعضا مدیریت این دبستان ها را به مدیران مقاطع دیگر می سپارند ! کیفیت و کمیت فضاهای آموزشی دبستان های بناب را مروری می کنیم تا شاید بهانه ای یابییم برای امید .

! دقّت در مدارس هم جوار محلات شهر نشان از این دارد که اگر سه مدرسه در سه مقطع در گوشه ای از شهر کنار هم باشند باید متروکه ترین آن ها ، دبستان آن محله باشد ، دریغ از اینکه کودکان چه از نظر فیزیکی و چه از نظر روحی و روانی آسیب پذیرترند.

به گزارش مدیر جوان این روزهای آموزش و پرورش بناب دقیق می شویم که معتقد است 38 مدرسه ی بناب نیاز به تخریب و بازسازی دارند و سوالی که ذهن نگارنده را مشغول می کند این است که چند درصد از این ساختمان ها مدارس ابتدایی هستند؟؟ که به گمان باید تعداد قابل توجهی از این ساختمان ها پذیرای کودکان شهرستان باشند !! و چند درصد امکان دارد خدای نکرده "شین آبادی" دیگر ولو به شکلی متفاوت در بناب تکرار شود ؟؟ به برنامه های در حال اجرای مقطع ابتدایی نظری می کنیم و نظام ارزشیابی توصیفی ، همان نظام وارداتی چند سال اخیر در مقطع ابتدایی را به همان شیوه ی غلط اعمال سلیقه ها که از همان بالای هرم مدیریتی تا خود کلاس جریان دارد ، در آموزش و پرورش بناب بسیار پررنگ تر از اعمال سلیقه می پنداریم و بیشتر آن را ناهماهنگی و شاید نا آشنایی با اهداف این نظام آموزشی تصور می کنیم.

این ناهماهنگی از آن جایی به اذهان فرهنگی خطور می کند که در ایام پایانی سال تحصیلی بنا به فرمایشات حضرات مسئول سه بار برنامه ی ارزشیابی مدارس ابتدایی تغییر می کند و در آخر نیز هر مدرسه ای برنامه ی متفاوتی در پیش می گیرد و موجبات بی نظمی کلاس ها و ناراحتی دانش آموزان و اولیای آن ها و فرهنگیان مجری طرح را فراهم می آورد.

بنابراین این قلم رسالتی را بر دوش خود احساس می کند که مواردی را خدمت مدیر جوان و کوشای این روزها متذکر شود که ، اولا مقام معلم بیش آن است با ارسال لوح های تقدیری فتوکپی شده و سیاه و سفید و بعضا هم تاخورده ، به بهانه ی تقدیر از برگزیدگان جشنواره هایی که خود چند ده برابر این لوح ها برای شرکت در جشنواره ها هزینه کرده اند ناراحتشان کرد ، آن هم در حالی که چند هفته بیش نیست که از هفته ی معلم گذشته است.

ثانیا امکانات سخت افزاری و نرم افزاری مدارس ابتدایی شهرستان نیاز به توجه ویژه ای دارند تا سنّت های باطل گذشته را دگرگون کرده و ارتقای سخت افزاری این مدارس را در دستور کار خود قرار دهند.

ثالثا با مطالعه و اجرای هماهنگ طرح های جدید چون نظام ارزشیابی توصیفی و همچنین تخصیص مدارس تک شیفته یا دوشیفته با اولویت مدارس ابتدایی در شیفت صبح ، در صدد ارتقا آموزشی و پرورشی این مقطع تحصیلی برآیند تا شاهد تبلور پیام امام راحل باشیم و حسرت دیر بودن دانشگاه را برای اصلاحات فرهنگی نخوریم.

از یاد نخواهیم برد ضرب المثلی را که می گفت:«اگر برنامه ی یك ساله دارید گندم بكارید ، اگر برنامه ی ده ساله دارید درخت بكارید و اگر برنامه ی صد ساله دارید انسان بسازید.

» .